Ein ny sti
Ein ny sti til kjelda kvifor oppdaga eg det ikkje før eg som gjekk forbi der så mange gonger ? Kanskje var det boka eg las «A new path to the waterfall» dikta Raymond Carver skreiv det siste året han levde
og såg klårare i vissa om at dagane var talde, eller var eg berre meir merksam ekstra klårsynt denne haustdagen ? Eg føl stien som snor seg gjennom tett kratt innover skogholtet der trekrunene legg svalande skugge over meg for så å munna i ei glenn i skogen der sola lyser opp og kjelda spring fram. Kruset kan fyllast med kaldt septemberklårt vatn løftast til leppene, ein første munnfull lyttande – ingen uro, ingen er dette svaret ?
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar